boyunca 24 saat yerinde gözlemi için kullanılmıştır. Günlük yaşayış hakkında bilgi edinmek, tutuklu çocukların bakışını anlamak ve kurum ortamını personellerin gözünden de algılamak için bireysel görüşmeler gerçekleştirilmiştir. MAXQDA24 yazılımıyla bireysel görüşmeler deşifre edilmiş; SPSS26.0 ve AMOS programı ile istatistiksel analizler yapılmış ve elde edilen fikirler sayısal değerlerle tespit edilmeye çalışılmıştır. Literatür verilerinin incelenmesi ve Tarsus pilot alanı çalışması sonrasında çocukların ihtiyaçları, kurum personeli ve tutuklu çocuk ilişkilerine bağlı olarak mekansal ve bağlamsal gereksinimler belirlenerek ön hipotezler geliştirilmiştir. Belirlenen hipotezler ise aşağıdaki gibidir. Hipotez H01: Tutuklu çocuklara fiziksel aktivite olanağı sunan mekânların, çocukların davranışsal uyum göstermesinde anlamlı düzeyde bir etkisi yoktur. Hipotez H11: Tutuklu çocuklara fiziksel aktivite olanağı sunan mekânların, çocukların davranışsal uyum göstermesinde anlamlı düzeyde bir etkisi vardır. Hipotez H02: Tutuklu çocuklara sosyal etkileşim olanağı sunan mekânların, çocukların davranışsal uyum göstermesinde anlamlı düzeyde bir etkisi yoktur. Hipotez H12: Tutuklu çocuklara sosyal etkileşim olanağı sunan mekânların, çocukların davranışsal uyum göstermesinde anlamlı düzeyde bir etkisi vardır. Çalışmanın örneklem büyüklüğü, veri toplama yöntemleri, zaman kısıtlılığı, finansal kaynaklar, tecrübe vb. bu tarz faktörler, araştırmanın sınırlılıkları olarak tanımlanmaktadır. Bu araştırmada, örneklem büyüklüğünün 120 tutuklu çocuk ve 15 kurum personeliyle gerçekleştirilebilmiş olması, araştırma yapmak için bir yıl izin süresinin bulunması, alan çalışmasında uygulanan değerlendirme metotlarının (fotoğraf, video, ses kaydı, eskiz çizimi vb.) birçoğu kurum tarafından gizlilik nedeniyle kısıtlanması, herhangi bir finansal kaynağın olmaması, çalışma alanında sadece 1(bir) araştırmacının bulunabilmesi araştırmanın sınırlılıklarını oluşturmaktadır. 4