Ekinci (2016: 57) yaptığı çalışmada, çocukların ilk suçlarının genel olarak mala karşı (hırsızlık) olduğunu saptamıştır. Hırsızlık gerek Türkiye’de gerekse diğer ülkelerde şehir suçu niteliği taşımaktadır (İçli, 2016: 158). Çocuk suç türleri arasında, mala karşı işlenen suçların en önemli özelliği, nüfusu kalabalık büyük şehir merkezlerinde daha çok rastlanmasıdır. Mala karşı işlenen suçların temeli yoksulluk olmakla birlikte, bununla bağlantılı olarak fizyolojik ihtiyaçların karşılanmasının önemli rolü vardır (Yavuzer; 2016: 61-63). 2008 yılında TÜİK tarafından yapılan adalet istatistikleri 12-17 yaş arasındaki çocukların, ceza infaz kurumuna giren hükümlülerin yüzde 1.55’ini oluşturduğunu göstermektedir. Bu çocuklar tarafından işlenen suçlar arasında ilk sıralarda yağma (gasp) ve hırsızlık yer almaktadır. Bu durumda çocukların suç eylemlerinde şahsa karşı olandan mala karşı işlenen suça doğru bir yönelim sergilediklerini söylemek mümkündür (Çoban, 2012: 125). 3.2.2. Şahsa Karşı İşlenen Suçlar İnsan hakları Evrensel Beyannamesi’nde herkesin “yaşama, özgürlük, korunma, maddi ve manevi varlığını geliştirme ve güvenlik” hakkı vardır. Şahsa karşı işlenen suçlar bireylerin yaşama, beden bütünlüğü ve şeref hakkı gibi en önemli haklarına zarar veren suçları kapsamaktadır. İnsanların yaşama hakkı devlet tarafından korunma altındadır (Toroslu ve Feyzioğlu, 2010: 85). Yapılan araştırmalara bakıldığında şahsa karşı işlenen suçların, çocuk suçluluğunda sıklıkla rastlanan bir suç türü olduğu görülmektedir (Avcı, 2009: 36; Yağbasan, 2010: 137; Balcı, 2011: 107). Bu sınıflandırmada genel olarak kasten adam öldürme, yağma, aile içi şiddet, kasten yaralama ve kan davaları gibi suçlar yer almaktadır (Akyüz, 2009: 14). Türkiye’de özellikle kan davası sebebiyle en çok suçun Karadeniz, Doğu ve Güney Doğu Anadolu Bölgelerinde görüldüğü belirtilmektedir. Kan davalarında işlenen suçların genellikle toprak anlaşmazlığı gibi ekonomik ve namus anlayışı gibi toplumsal kökenli olduğunu söylemek mümkündür. Kan davalarının kuşaklar boyunca sürebildiğine tanık olunmaktadır. Bu tarz suçların çoğunluğunun, yaş faktörünün cezai sorumluluğa etkisi nedeniyle 18 yaşın altında bulunan çocuklara işlettirildiği görülmektedir. Özellikle erkek çocuklarına küçük yaşlardan itibaren bu görevi gerçekleştirebilmeleri için aile bireylerinin psikolojik baskı ve telkinlerde bulundukları bilinmektedir. Çocuğun bizzat en yakın aile bireyi tarafından suça teşvik edildiği aktarılmaktadır. 04.05.2009 tarihli ceza infaz kurumundaki çocukların en fazla işlediği suç türleriyle ilgili istatistiklere bakıldığında kasten adam öldürme suçunu işleyen çocukların 302’sinin erkek ve 16’sının kız çocuk olarak toplamda 318 çocuğun suç işlediği görülmektedir (Yağbasan, 2010: 142). 69