Çocuk Koruma Kanunuyla getirilen yeni yaklaşımla çocuğun bir suçu işlemesinden ziyade, bir suça sürüklendiği kabul edilmektedir. Bu yaklaşım, çocuğu suç işleyen bir fail olarak görmez, onun suça sürüklendiğini kabul eder ve bir anlamda suç davranışını gerçekleştiren çocuğu da suçun mağduru olarak nitelendirir (Taşkın ve Yılmaz, 2020:192). Aynı zamanda çocuk suçluluğu kavramının her disiplin tarafından kendi bakış açısına göre tanımlandığı görülmektedir. Örneğin, hukuki olarak çocuk suçluluğu, 18 yaşını doldurmayan bireylerin yürürlükte bulunan ceza kanunlarına göre suç sayılan herhangi bir davranışı işlemeleri durumu şeklinde ifade edilmektedir (Uluğtekin, 1991: 13). Psikolojik açıdan geçmiş dönemlerde suç ile akıl sağlığı arasındaki ilişkiyle açıklanan çocuk suçluluğu, bugün çocukların gelişim evrelerinde karakter oluşumlarında etkili olan süreçlerin belirlenmesiyle açıklanmaktadır (Hablemitoğlu, 2011: 96). Sosyolojik açıdan çocuk suçluluğu ise toplumun yapısı başta olmak üzere çevresel etkenler dikkate alınarak, toplum tarafından kabul edilmiş davranış kurallarından sapmak veya bu kurallara itaatsizlik şeklinde tanımlanmaktadır (Duyan, 2011: 170). 3.2. Çocuk Suçluluğu Türleri Suç ve çocuk suçluluğu konusunda çalışma yapan araştırmacıların gerek istatistiksel gerek suçun işleniş ve niteliği gerekse de nasıl işlendiği ve toplumun suçu nasıl gördüğü açısından çeşitli sınıflandırmalar yaptıkları görülmektedir (Toroslu ve Feyzioğlu, 2010: 84; Akyüz, 2019: 14). Bu çalışmada çocuk suçluluğu türleri üç başlık altında incelenmektedir: “Mala Karşı İşlenen Suçlar”, “Şahsa Karşı İşlenen Suçlar” ve “Cinsel Suçlar”. 3.2.1. Mala Karşı İşlenen Suçlar Mala karşı işlenen suçlar, birinin sahip olduğu herhangi bir malın çalınması ve/veya mala zarar verilmesi ile ortaya çıkmaktadır. Günümüzde sıklıkla rastlanan suçların büyük çoğunu oluşturmaktadırlar. Bu sınıflandırmada genel olarak hırsızlık, gasp, kapkaç, dolandırıcılık ve mala zarar verme gibi suçlar bulunmaktadır (Akyüz, 2019: 14). Türkiye’de çocuk suçluluğu kapsamında tutuklanan veya hüküm giyen çocukların genellikle günübirlik düşüncelerle suça yöneldikleri görülmektedir. Yapılan araştırmaların çoğunda en çok işlenen suçun hırsızlık olduğu belirlenmiştir (Göker vd., 2006: 5). “Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu”ndan ceza ehliyeti açısından değerlendirilmesi istenilen “mental retarde (zekâ geriliği)” olguların yüzde 34,1’inin hırsızlık ve gasp suçunu işledikleri tespit edilmiştir (Cantürk vd. 2002: 3). Bu bakımdan, çocukların zekâ düzeyleri ile suçluluk arasında yakın bir ilginin olduğu fikri ileri sürülebilir. Psikanalitik görüşte, kişilerin fizyolojik ihtiyaçlarının giderilmesinin yanında sevecenlik ve sevgi eksikliğinin de giderilmesi için hırsızlığa başvurduğu vurgulanmaktadır (Şengül, 2012: 17). 68