5. Ebeveynlerin çocuğa karşı düşmanca veya aşırı sevecen tutumlar sergilemesi, 6. Birden fazla şüpheli travma öyküsünün olması, 7. Verilen öyküde tutarsızlıklar bulunması; a. Önemli lezyonlara herhangi bir açıklama getirilememesi ya da uygun olmayan açıklamaların yapılması, b. Aynı kişinin öyküyü anlatımdan anlatıma farklı şekilde aktarması, c. Farklı kişiler tarafından aktarılan öyküler arasında tutarsızlıklar olması, d. Farklı sağlık görevlilerine, farklı öykülerin anlatılması, 8. Lezyonların çocuğun kendisi, çocuğun kardeşi veya başka bir üçüncü şahıs tarafından meydana getirilmiş olduğunun iddia edilmesi, 9. Daha öncesinde yaralanma ya da beslenmeyi reddetme, gelişim bozukluğu gibi spesifik olmayan şikayetlerle sağlık kuruluşlarına tekrarlayan başvurularının olması, 10. Çocuk koruma birimlerine daha öncesinde başvurularının olması, 11. Görüşmede çocuğun anne babayı suçlaması veya öğretilmiş bir tutumla anne babanın belirgin bir şekilde savunulması, 12. Kazanın oluş mekanizması ile çocuğun gelişim düzeyi arasında uyumsuzluk olması, 13. Çocuğun kendini güvende hissettiği bir ortamda yaptığı açıklamaların içeriğinin farklı olması şeklinde sıralanabilir.33,97,98 Fiziksel istismarın tanısının koyulmasında en önemli unsur hekimin fiziksel istismardan şüphelenmesidir. Şüphe duyulan olgularda da fiziksel istismar tanısı için tüm değerlendirmeler yapıldıktan sonra karar verilmelidir. Ruhsal değerlendirme asla ihmal edilmemelidir. Bazı olgularda hatalı tanılar sebebiyle gereksiz yere adli süreç başlatılmakta, bu süreçte hukuki ve sosyal pek çok sorunun yaşanmasına neden olunmaktadır. Başka bir hatalı tutum ise fiziksel istismar şüphesi olan olgularda çocuğun gerçek hastalığı ile ilgili değerlendirmeler yapılmaksızın istismarla ilgili değerlendirmelere yoğunlaşılmasıdır. 40

Hedef paragraf seç3