çocukların çoğu ilk okul ve ortaokul mezunu olduktan sonra örgün eğitimden kopmaktadır. Ebeveynlerinin eğitim düzeyleri düşüktür. Çocukların çoğunluğunun anneleri ev hanımı babaları ise işsizdir. Çocukların önemli bir kısmı parçalanmış ailelerde ve yeniden oluşturulmuş ailelerde yaşamaktadır. Çocukların yaklaşık %40’ı daha önce suç geçmişi var iken aile ve yakın çevrelerinde de suç eylemi görüldüğü tespit edilmiştir. Tezin örnekleminde yer alan 22 ilde çocuk suçluluğu ile ilgili yapılmış çalışmalar üzerine bir literatür değerlendirmesi yapılmıştır. Değerlendirme sonucuna göre, metropol şehirler ve yoğun göç alan şehirlerde İzmir, İstanbul, Adana ve Ankara illerinde çalışmaların yoğunlaştığı, Balıkesir, Mardin, Muğla, Kırıkkale ve Yalova illeri özelinde hiç çalışma yapılmadığı tespit edilmiştir. Örneklemde geçen illerde yapılan çalışmalar, Aksu ve arkadaşları (2013), Akyürek (2020), Bayındır ve arkadaşları (2007), Bekir (2016), Bulgurcuoğlu ve Çamur Duyan (2019), Ediz ve Türe (2015), Fırat ve arkadaşları (2016), Gülüm ve arkadaşları (2017), Kart (2003), İslamoğlu (2017), Sözmen ve Gürgen (1981), Yılmaz ve Keş (2019), Kılıç (2014), Kurtuluş ve arkadaşları (2009), Kızmaz ve Bilgin (2010), incelenmiş ve bulgular kısmında desteklenmiştir. 52