2.7. Sosyalizasyon Sosyalizasyon ve/veya sosyalleşme; faillerin doğumundan itibaren bulunduğu çevreyi diğerleri ile etkileşimi sonucunda öğrenmeye, değiştirmeye ve dönüştürmeye sonunda bulunduğu çevreye uygun bir dünya yaratma sürecidir. Sosyalleşme sürecinin önemli unsuru öğrenmedir. Birey toplumun değer ve normlarını kendisinden başka kişilerin beklentilerini öğrenir. Bu beklentilere verilen davranışlarda fail, kimlik ve kişiliği oluşmaktadır (Güçlü ve Akbaş, 2019: 177). Failler ile toplum inşası arasındaki sosyalizasyonu; aile, din, akran, okul-eğitim, çevre ve sosyal paylaşım ağları aktarmaktadır. Bu aktarıcılar failleri ayırt etmeksizin öğretmekte ve örgütlemektedir. Fail ile toplum arasındaki sosyalizasyon aktarıcılarının en kapsayıcı olanı ailedir. Çünkü ailenin yapısı, bize aktardığı kültür kodları ile fail toplumu görmekte, yorumlamakta ve sonraki kuşaklara aktarmaktadır. Yanlış ve/veya eksik sosyalleşme, sosyalizasyonu sağlayan aile, din, okul, çevre ve akran etkenlerinin topluma uygun işlevsellerini gerçekleştiremediğinde ortaya çıkmaktadır. Çocuk suçluluğunda, yanlış sosyalleşme kodları önemlidir. Ailenin herhangi nedenlerle ayrılma ve terk durumlarında, ilgisizlik ve ihmalkar tutumların aile içi çatışmaların çocuğun yanlış sosyalleşmesine neden olmaktadır. Ailede yanlış sosyalleşen çocuk, ikinci sosyalleşme aracı olan okula geldiğinde ve okul işlevini tam yerine getiremediğinde üçüncü sosyalleşme aracı olan çevre ve akran ile çocuk okuldan kaçma, terk etme, suç ve sapma eylemlerine yönelmesine neden olmaktadır. Yanlış sosyalleşme, bireyi asosyal hale getirmiş, toplumun gerçeklerinden uzaklaştırmış ve toplumsal kültüre ve kendine yabancı hale getirmektedir. (Güçlü ve Akbaş, 2019: 179-190). Tezde ise, eksik ya da yanlış sosyalizasyonun, çocuk suçluluğu ile ilişkili olabileceği varsayılarak eğitim, aile, okul başarısı, yakın çevre suçlu bireylerin varlığı gibi değişkenlerle ilişkili sorular sorulmuş, bulgular bu çerçevede değerlendirilmiştir. 9