güçlü olması, ailenin çocuğa verdiği disiplin ve çocuğun toplumla ile ilişkisinin boyutu çocuğu suçtan uzaklaştıracağı ön görülmüştür. Özden Bademci ve Meva Demir (2016)’in “Suça Sürüklenmiş Bir Gencin Bakış Açısıyla Çocuk Suçluluğu: Olgu Sunumu” adlı çalışmasında çocuk bakış açısını ortaya koyması ve çocuğun deneyimlerine dayanması açısından önemlidir. Çalışma çocuk suçluluğu olgusunu, suça karışmış ve mahkeme süreci devam eden 17 yaşında bir genç ve gencin devam ettiği okula gidilerek öğretmenleri ve babası ile görüşmeler üzerinden açıklamaya çalışmaktadır. Çalışmanın sonuçlarına göre, aile içi olumsuzlukların çocuğu suça sürüklediği tespit edilirken çocukların aile eksikliklerini okulun sağlayacağını öğretmenlerle kurulan güvenli sosyal ilişkilerin çocukların suç eyleminden uzaklaştıracağını belirtilmektedir. Eyüp Ensar Taşkın (2018)’ın “Çocuk Suçluluğu Suça Sürüklenmiş Çocukların Tahliye Sonrası Süreçlerinin İncelenmesi (Isparta Örneği)” adlı çalışmasında Cezaevinden tahliye olan çocukların topluma entegrasyon süreçleri incelenmiştir. Çalışmada nitel araştırma yöntemi kullanılmış olup veri toplama teknikleri olarak ise derinlemesine mülakat ve doküman incelemesi yapılmıştır. Araştırmada Isparta il sınırları içerisinde suça yönelmiş ve tahliye olan 15-18 yaş arası 5 çocuk ile derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, çocukların eğitimlerine devam etmedikleri, çekirdek aile yapısına sahip olduğu, çocukların sadece iki tanesinin yakın çevresinde suç davranışında bulunduğu tespit edilmiş, çoğunun ailesinde alkol, sigara kullandığını ve cezaevinden çıktıktan sonra toplumda uyum sağlama konusunda zorluk çektiği tespit edilmiştir. Çoban (2016)’ın “Türkiye’de Risk Altındaki Çocuklar ve Çocuk Suçluluğu Üzerine Bir Değerlendirme” adlı çalışmasında çocuk yoksulluğunun kapsamlı bir tanımını yapıp mahiyetini ele almıştır. Bu bağlamda çocukların yaşadıkları sosyal problemlerin suçlulukla ilişki olduğunu söylemektedir. Risk altında olan çocukların karşı karşıya kaldıkları; yoksulluk, madde bağımlılığı, sokakta yaşama ve çalışma gibi problemlerin çocuklar için önemli tehditler oluşturduğu literatür incelemesi yöntemi ile tespit edilmiştir. Kasım Karataş, Gamze Erükçü Akbaş ve Mehtap Gülhan Orhan (2020)’ın “Ankara’da Çocuk Suçluluğu: Emniyet Çocuk Şubeye Gelen Olgular Üzerinden Bir Değerlendirme” adlı çalışmasında Ankara ili çocuk şubeye gelen 12-18 yaş arası 165 erkek çocuklar ile yapılan görüşmeler, çocuk suçluluğunun nedenleri ile ilgili görünümleri tespit edip çözüm önerileri getirmek amaçlanmaktadır. Yapılan çalışmanın sonuçlarına göre, 51