Sonuç olarak sapma davranışı gösteren birey, toplumdan bağımsız düşünülememektedir. Birey ve toplumun birbirine içkin ve etkileşim halinde olduğu görülmektedir. Becker’in suç olgusunu açıklama şekli olarak suçun kariyer haline getirilmesi sonucu ile diğer sosyal tepki kuramlarını geliştirmektedir. Becker çalışmasında bireyin toplumsal yapı içerisinde etiketlendikten sonra sosyal bir statü kazandığını ve bu statüyü korumak için sapma davranışını devam ettirdiğini zamanla da bunun kariyer haline getirdiklerinden bahsetmektedir. 3.2.15. Braitwaite’in birleştirici ayıplama teorisi John Braithwaite, kişinin etiketlenmesi ile suçu kariyer haline getirmesi savına karşılık hapse girmiş defalarca suç işlemiş insanların sonraki hayatlarında suç işlemedikleri gerçeği ile teorileri sorgulamaya başlar. Birleştirici ayıplama teorisinin temel tezi; her sosyal tepkinin kişi üzerinde olumsuz bir etki oluşturmayacağını, yanlış davranışlara karşı sosyal tepkinin belirli metot ve sınırlar içinde mutlaka verilmesi gerektiğini savunur (Güçlü ve Akbaş, 2019: 133). Birleştirici ayıplama teorisi, kontrol, alt kültür, fırsat, öğrenme teorilerini entegre etmiş açık bir teoridir. Çünkü teorileri birleştirerek suçun açıklanmasında güçlü bir yol yapmak amacı taşımaktadır. Braitwaite sosyal tepki yerine “ayıplama (shaming)” kavramını kullanır. Shame ve Criminal (2000) Justice adlı çalışmasında, damgalamanın saygısızca bir aşağılama olduğunu, suçluyu affetmediğini ve suçun kalıcı olmasını sağladığını, bunun yerine suçu azalttığı tespit edilen “ayıplamanın” kullanılması gerektiğini söylemektedir. Ayıplama, sonsuz çeşitli sözel ve sözsüz kültürel biçimlerde yürürlüğe konabilecek onaylamama ifadesidir. Suç işleyen bireylere toplum tarafından utandırılması ve suçlanması suretiyle yaptığından pişmanlık duyacak yöntemlerin uygulanmasıdır. Bu bağlamda sosyal bağları, geleneksel bağları güçlü olan toplumlarda daha çok işe yarayacaktır (Braithwaite, 1989). Braitwaite ayıplamayı iki şekilde ele almaktadır: 1- Birleştirici ayıplama, kişinin toplumsal normlara uyan, damgalanmamış ve saygınlığını kaybetmemiş bir vatandaş olarak topluma yeniden kazandırılmasıdır (Güçlü ve Akbaş, 2019: 134). Temelde insanların özünde iyi olduklarını ancak bazen hata yapabilecekleri kabul edilir (Dolu, 2010: 400). Bireyin yaptığı davranışa odaklanmaktadırlar. Birleştirici ayıplama içerisinde kişi yaptığı eylemden ötürü pişman olur, özür diler ve hayatının kalan zamanlarında yapmamaya özen göstermeye söz verir. 2- Ayrıştırıcı 39