TÜRKİYE’DE ÖĞRENCİ MAHPUS OLMAK nitelikte herhangi bir gerekçe sunmaksızın ve söz konusu menfaatleri dengelemeksizin ilgili hükme atıfta bulunmakla yetinmiştir. Bu bağlamda, hapishanede eğitimin öneminin Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi tarafından hapishanede eğitimle ilgili tavsiyelerinde ve Avrupa Cezaevi Kuralları’nda kabul edildiğini hatırlatmak gerekmektedir (yukarıda anılan Velyo Velev kararı, § 41 ; ayrıca bk., mutatis mutandis, yukarıda anılan Jankovskis kararı, § 61). Mahkeme, hapishane ortamında bu tür imkânlara erişim koşullarını düzenleme şeklinin Sözleşmeci Devletin takdir yetkisi kapsamına girdiğini tekrarlamaktadır. Bu bağlamda, Mahkeme, ulusal makamlar ve Hükümet tarafından ileri sürülen güvenlikle ilgili değerlendirmelerin somut olayda yerinde olarak görülebilmesine rağmen, Kalda (yukarıda anılan karar, § 53) ve Jankovskis (yukarıda anılan karar, § 61) davalarında olduğu gibi, ulusal mahkemelerin güvenlikle ilgili risklere ilişkin ayrıntılı bir incelemede bulunmadıklarını ve bir yandan, mevcut davada söz konusu farklı menfaatleri dengelemekten ibaret olan görevlerini ve diğer yandan, idare tarafından her türlü kötüye kullanımı engelleme yükümlülüklerini yerine getirmediklerini gözlemlemektedir. Bu koşullarda, Mahkeme, makamların somut olayda 5275 sayılı Kanun’un 67. Maddesinin 3. fıkrasının oluşturduğu haktan yararlanmaya ilişkin talepleri reddetmelerini haklı göstermek için yeterli gerekçeleri ileri sürdüğü konusunda ikna olmamıştır. Aynı eksiklikler ayrıca, Mahkemenin, ulusal makamların söz konusu menfaatlerin dengelenmesine ilişkin içtihadıyla düzenlenen normları uygulayıp uygulamadıkları hususunda Avrupa denetimini etkin olarak uygulamasını engellemektedir. Mahkeme, bu koşulları inceleyerek, söz konusu kararlara yol açan 62