TÜRKİYE’DE ÖĞRENCİ MAHPUS OLMAK eğitime yönelik elektronik veya görsel-işitsel diğer materyalleri, yüksek öğrenimlerini sürdürmeleri ve genel kültürlerini geliştirmeleri için kaçınılmaz olan araçları kullanma imkânı gibi, önceden var olan bir eğitim kurumuna erişimlerine izin verilmesinin reddedilmesiyle ilgili olduğunu tespit etmektedir. Yukarıda kaydedildiği üzere, başvuranların şikâyeti, Sözleşme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 2. Maddesi kapsamına girmektedir. Dolayısıyla, bu hakka getirilen her türlü sınırlama öngörülebilir olmalı ve orantılı olması gereken meşru bir amacı izlemelidir. Sözleşme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 2. Maddesi, her türlü koşulda hapishanede bir eğitimi öngörme yönünde pozitif bir yükümlülük getirmese bile, bu türden bir imkânın bulunması halinde, bu imkânın keyfi ve makul olmayan sınırlamalara tabi tutulmaması gerekmektedir (idem, § 34). Son olarak, Mahkeme, yukarıda açıklandığı üzere, başvuranların eğitim hakkının sınırlandırılmasının, 5275 sayılı Kanun’un 67. Maddesine dayalı olarak, sürdürmek istedikleri eğitimlere katılmak amacıyla İnternete erişim ve bilgisayar kullanma taleplerinin reddedilmesine dayandığını tespit etmektedir. Böylelikle, başvuranların kendi seçtikleri mevcut olan bir eğitim programına kabul edilmeyi talep etmelerine izin verilmemektedir. Sonuç olarak, Sözleşme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 2. Maddesi uyarınca başvuranların şikâyetinin incelenmesi sırasında, Mahkeme, tutukluların İnternete erişim hakkına ilişkin, Sözleşme’nin 10. Maddesi uyarınca hâlihazırda geliştirilen içtihadını gerektiği gibi dikkate alacaktır (bk., yukarıda anılan Kalda ve Jankovskis kararları). Bu içtihattan, tutuklulara İnternet erişiminin sağlanmasının reddedilmesinin belirli bir davada haklı gösterilip gösterilmediğini belirlemek için, ulusal mahkemelerin böylelikle söz konusu çelişen menfaatleri uygun şekilde dengeleyerek, belirli bir duruma ilişkin 56