1. Uyumluluk (Conformisme): Kişiler kültürel hedefleri ve bu hedeflere varabilmek için toplumun kabul ettiği kurumsal yol ve araçları kabul etmekte; bu grup sayesinde sosyal düzen devam etmektedir. 2. Yenilikçilik (Innovation): Kültürel hedeflere kurumsal yollar ve araçlarla ulaşılmaz. Bu hedeflere ulaşmada illegal yollara başvurulduğu için suç işlenir. Beyaz yaka suçları bu grup tarafından işlenmektedir. 3. Şekilcilik (Ritualisme): Birinci gruptakilerle ayırt edilmeleri zordur. Kültürel hedefe ulaşamayacaklarını düşündüklerinden yasal yollardan uzaklaşmazlar. Amaçlar reddedilse dahi kurallara bağlı kalırlar. 4. Kaçma (Evasion): Hem kültürel hedefler hem de yasal yollar reddedilmektedir. Madde bağımlıları, dilenciler, alkolikler, sokak serserileri bu grupta yer almaktadır. 5. İsyan (Rebellion): Hem kültürel hedefler hem de kurumsal vasıtalar reddedilerek bunların yerine yenileri ikame edilmekte ve böylelikle yeni sosyal düzen kurulmak istenmektedir. Suçu özetle bireysel, psikolojik ya da biyolojik faktörler dışında toplumsal yapıyı dikkate alarak ölçmeye çalışan Durkheim, karmaşık sanayi toplumlarındaki intiharın bir biçimini anomi ile kavramsallaştırmış, Merton da bu anominin sonucunda sapıcı eylemlerin açığa çıktığını savunmuştur. Merton; suç, akıl bozukluğu, intihar ya da alkolizm gibi sapıcı eylemleri, toplumsal yapıdaki uygunsuzluklara dayandırmakta; şan, şöhret, servet ya da iktidar gibi toplumun tahrik ettiği başarı amaçlarına ulaşmak için suçun açığa çıkabileceğini vurgulamaktadır (Dönmezer, 1984, s. 446-447). Albert Cohen gibi bazı araştırmacılar da suçu, suç davranışını özendiren ya da ödüllendiren normlardan hareket eden altkültür grupları üzerinden ele almaktadır. Cohen, “Suçlu Çocuklar (Delinquent Boys, 1995)” kitabında işçi sınıfının aşağı tabakasından gelen erkek çocukların, konumlarından rahatsızlık duydukları için çeteler gibi suç altkültürlerine katıldıklarını belirtmektedir (Giddens, 2005, s. 208). Bu görüşü Richard A. Cloward ve Lloyd E. Ohlin de savunmaktadır (1960). Cloward ve Ohlin, sapmada gayri resmi fırsatlarını yapısını dışlayarak meşru fırsatların yapısına odaklanmışlardır. Özellikle sapkın altkültür gençlerini incelemişler, işçi sınıfının alt kesimlerinde yer alan çocukların, orta sınıf hedeflerini benimsemelerine rağmen bu hedeflere ulaşmak için meşru fırsatlara sahip 77