üzerinde durmaktadır (Ünal, 2008, s. 51; Soytürk, 2013, s. 10). Sosyolojik suç kuramları; sosyal yapı, sosyal süreç ve sosyal çatışma kuramları olarak ayrıştırılarak incelenebilir. Fakat bu çalışmada sosyolojik kuramlar, işlevselci kuramlar, etkileşimci ve çatışmacı kuramlar olarak ele alınmış; etiketleme, sosyal öğrenme, sosyal kontrol kuramına etkileşimci kuramlar başlığı altında yer verilmiştir. 3.3.1. İşlevselci Kuramlar Suçun yapısal gerilimlerden ve toplumsal ahlakın bozulmasından kaynaklandığını ileri süren işlevselci kuramlar, istenilen ile gerçekleşenler arasındaki uyumsuzluğun sapkın davranışlar için kişiyi güdüleyeceğini savunmaktadır (Giddens, 2005, s. 207). “Gerilim teorisi” olarak da literatürde yer edinen bu kuramın açıklamasında suçun nedenini bireysel faktörlerden ziyade toplumsal güçlere yönelten Durkheim, önemli bir referans noktasıdır. Durkheim, suç ve sapkınlığı, çağcıl toplumlarda kaçınılmaz ve gerekli bir toplumsal olgu olarak görmekte ve geleneksel norm ile standartların, yerine yenisi konmadan aşındığını (anomi), bu durumun da toplumsal düzeni bozarak intihar eğilimlerini arttırdığını ileri sürmektedir (Giddens, 2005, s. 2017). Suç, sadece kentlerdeki alt sınıflar arasında değil, genel olarak alt sınıflar ve etnik azınlıklar içerisinde de yaygındır ve Amerika’daki suç oranlarının yüksekliği anomi kavramından hareketle açıklanmaktadır (Akers, 2012, s. 119). Toplumlar, değişim sırasında bir toplumsal dayanışma esasından diğerine geçerken anomi (düzensizlik) ve bencillik (bireyin toplumdan uzaklaşması) söz konusu olabilmektedir. Bu durum ise toplumsal düzenin devamını olumsuz etkilemekte ve yüksek sapma oranlarına neden olmaktadır (Turner, Beeghley ve Powers, 2010, s. 374). Ayrıca Durkheim’a göre sapkınlığın, “uyarlayıcı” ve “iyi ile kötü davranışlar arasında sınır koruma”yı amaçlayan iki farklı işlevi vardır. “Uyarlayıcı işlev”, sapkınlığın toplumda yeni düşünceler oluşturup yenilikçi bir güç haline gelerek değişim yaratması; “sınır koruma” işlevi ise bir suç olayının toplumsal normları ve grup dayanışmasını açığa çıkararak toplumsal tepki oluşturması bakımından önemlidir (Giddens, 2005, s. 2017). Durkheim intihar ile sapma biçimleri arasındaki ilişkiyi incelemiştir. Durkheim, belirli bir tipte toplumun ister intihar biçiminde ister başka biçimde “tipik” ve 75