ÜÇÜNCÜ BÖLÜM 3. ÇOÇUK SUÇLULUĞUNA İLİŞKİN GENEL BİLGİLER 3.1. Çocuk Suçluluğu Çocuk suçluluğu dünyanın birçok yerinde görülmesi sebebiyle evrensel bir olgu olarak kabul edilebilir. Zira toplumların tarihsel gelişim süreçleri incelendiğinde, her türlü sosyal yapıda suç olgusuna rastlamak mümkündür. Suç oluşturan eylemler toplumdan topluma ve zamana göre farklılık gösterebilir. Bir toplumda suç unsuru olarak görülen bir fiil, başka bir toplumda görülmeyebilir. Ya da bir dönemde suç olan bir eylem ilerleyen dönemlerde suç olmaktan çıkabilir. Bunun tersi de mümkündür. Suç, kişisel alanın aşılmasından; kamusal alana giren ve yasaklanan yasa ya da kuralları çiğneyen, bununla bağlantılı bir şekilde meşru cezaların yürütüldüğü ve kamusal otoritelerin (devlet, yerel kuruluş vb.) müdahalesini gerektiren fiiller olarak ifade edilmektedir (Marshall, 1999: 645). Özelde çocuk suçluluğu olgusunun ise literatürde çocuk ve ergenlere özel ayrı bir durum olarak yer aldığı görülmektedir (Ümit, 2007: 3; Yelken, 2011a: 184; İmamoğlu, 2015: 3; Bağış, 2019: 204). On sekiz yaşından küçük bireylerin toplumsal değer ve normlardan sapan davranışlar göstermesi ve bu sapan davranışların yasalarda suç sayılması “çocuk suçluluğu” şeklinde ifade edilmektedir (Bağış, 2019: 204). Çocuk suçluluğunu genel anlamda kaygı veren sosyal bir problem olarak değerlendirmek mümkündür. Bu bilgilerden hareketle çalışmanın bu bölümünde çocuk ve çocuk suçluluğu, çocuk suçluluğu türleri ve risk faktörleri konularına yer verilmektedir. 3.1.1. Çocuk, Çocuk Suçluluğu ve Suça Sürüklenen Çocuk Kavramı Mahiyeti gereği toplumsal birer olgu olan çocuk ve çocukluk kavramları üzerinde herkesin uzlaştığı bir tanım bulunmamaktadır. Günlük dilde çocuk kelimesi yavru, uşak, bala, sabi, sübyan, ufaklık tanımlarına karşılık gelebilmektedir. TDK (1998: 1021) sözlüğünde çocuk kavramı, küçük yaştaki erkek veya kız; ya da bebeklik ile erginlik arasındaki gelişme döneminde bulunan oğlan veya kız, uşak şeklinde tanımlanır. Çocukluk kavramı ise insan hayatının bebeklikle ergenlik arasındaki dönem olarak tanımlanır. Çocuk psikolojik, fiziksel, toplumsal ve ekonomik açılardan, bir başkasının koruma ve bakımına ihtiyacı olan, bu sebeple öncelikle anne, baba veya (anne-baba yokluğunda) ilgili kişi ve kuruluşlara bağımlı, kendi ihtiyaçlarını henüz karşılayabilecek erişkinliğe ulaşmamış kişi olarak tanımlanmaktadır. Kendi içerisinde, “ilk çocukluk (2-7 yaş), son çocukluk (7-11 yaş) ve ergenlik