ayıplama ve/ veya damgalama; yanlış davranışta bulunan kişiyi aşağılayıcı ve küçültücü niteliktedir. Bireyin davranışından çok kendisine odaklanmışlardır. Kişinin öz kimliğine saldırı ve tehdit söz konusudur (Güçlü ve Akbaş, 2019). Bu durumu Braitwaite şu şekilde ele almıştır (Braitwaite, 1995; Akt. Dolu, 2010): “Yaptığı hatalardan dolayı durmadan azar işiten ve itham edilen bir çocuğun daha sonra gösterdiği isyankar ve pişkin tavırlarla adeta – sen bana kötü çocuk de, ben sana ne kadar kötü çocuk olabileceğimi göstereyim”. Sonuç olarak birleştirici ayıplama teorisi, sosyal tepki teorilerini farklı bir aşamaya taşımaktadır. Breaitwaite ayıplamanın her zaman iyi sonuçlar doğurmayacağı savını çok detaylı bir şekilde desteklemektedir. Kadınların erkeklerden neden daha az, gençlerin yaşlılardan neden daha fazla suç işlediği, neden büyük şehirlerde daha fazla suç işleniyor, göç ile suç arasında bir ilişkinin olup olmadığı, okul başarısızlığı ve suç arasında bir ilişkinin olup olmadığı, suçun yoğun olarak işlendiği sokaklarda neden suçun fazla olduğu, sorularına yanıt ararken farklı teorileri birleştirmiştir. Ve bu bağlamda suçu, toplumun bütün fertlerini dahil ederek geniş bir perspektifle ele alması nedeniyle suç çalışmalarında başarılı bir teori haline gelmiştir. 40