41. Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü: Adli İstatistikler, Ankara, 2018. Erişim tarihi: 03.04.2020- saat17.34 http://www.adlisicil.adalet.gov.tr/Resimler/SayfaDokuman/2082019153842ist atistik2018.pdf 42. Yıldırım Doğru SS. Çocuk Hakları ve Koruma: Aile Refahı ve Koruma sf. 182184, 3. Basım. Eğiten Kitap. Ankara, 2015. 43. Erdoğan Y, Ekşi H., Tektaş A. Medya ve Şiddet: Mafya Dizileri Üzerine Karma Bir Araştırma. Değerler Eğitimi Dergisi. 10(23); 83-116, 2012. 44. Pınar N. Görsel Medya ve Şiddet Kültürünün Orta Öğretim Öğrencileri Üzerine Etkisi. S.U. Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s. 28-29, Konya, 2006. 45. Özgün TL., Ergenlerde Benlik Kavramı. İstanbul Üniversitesi Çocuk Sağlığı Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s. 10-19, İstanbul, 1987. 46. Yavuzer H., Psiko- Sosyal Açıdan Çocuk Suçluluğu. İstanbul Üniversitesi, Doçentlik Tezi, s. 65-68, İstanbul, 1981. 47. Akbaba T., Kartal-Kadıköy Bölgesi Çocuk Suçluluğu Profili. Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s. 83-104, İstanbul, 2011. 48. Kart M., Çocuk ve Suç: Marmara Bölgesi Örneği. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü,Yüksek Lisans Tezi, s. 71-106, Kütahya, 2012. 49. Byrnes JP., Miller DC., Schafer WD. Gender Differences in Risk Taking: A Meta-Analysis. Psychological Bulletin. 125(3); 367-383, 1999. 50. Bayar N. Sayıl M., Brief Report: Risk- Taking Behavior İn A Non-Western Urban Adolescent Sample. Journal of Adolescence 28; 671-676, 2005. 51. Öter A., Çocuk Suçluluğunun Toplumsal Nedenleri (Antalya Örneği). Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s. 85-93, Isparta,2005. 52. Sözer MA., Çocukların Eğitim Durumları ve Geleceğe İlişkin Beklenti Düzeylerinin Temel Toplumsal Ortamlardan Aldığı Etkiler: Islahevlerinde Kalan Çocuklar Üzerinde Bir Araştırma. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, 2003. 70