Öğrenim hakkı temel bir insan hakkı olup Anayasa’da ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Ek 1 No’lu Protokol’de kimsenin bu haktan yoksun bırakılamayacağı düzenlenmiştir. Ancak öğrenim hakkı, hiçbir koşulda değiştirilemeyecek mutlak bir hak olarak düzenlenmemiştir, anayasada belirtildiği üzere kapsamı kanunla düzenlenmektedir. Türkiye’de mahpusların bu haklara erişimi kanun, genelge, yönetmelikler ve protokollerle düzenlenmiştir. Bir hakkın yasal düzenlemelerde yer almasının ardında hak ihlalleri ve bu ihlallere karşı verilen mücadeleler tarihi bulunmaktadır. Hak mücadelesi, bir hakkın yasalarda düzenlenmesiyle sona ermemektedir. Hakkın kullanılması, bireylerde o hakka ilişkin bilincin gelişmesi, mevzuatta ilgili düzenlemelerin geliştirilmesi ve bu düzenlemelerin uygulama alanının genişletilmesi için çalışmaların sürekliliğinin olması gerekmektedir. Demokratik sosyal hukuk devletlerinde, hukukun ve cezalandırma sisteminin insancıl ve nitelik olarak özgürlükçü olduğu ifade edilmektedir. Bunun aksine hapishanelerde mahpusların öğrenim hakkına ilişkin uygulamalar daha ziyade cezalandırıcı nitelik taşımaktadır ve her bir hakka erişim uzun ve yorucu süreçler sonunda gerçekleşmektedir. Bu kitabı, hapishanedeyken öğrenimini sürdürmeye çalışan mahpusların ceza infaz rejimine tabi tutuldukları süreçlerde nelerle karşılaştıklarını, ihtiyaçlarını, bu çerçevede hapishanelerin yapısını, öğrenci mahpusların hapishanelerdeki yaşam koşullarını iyileştirebilecek önerileri ortaya koymak amacıyla yazdık. CİSST’in iletişim kurduğu birçok öğrenci mahpusun deneyim ve aktarımlarıyla öğrendiğimiz, araştırdığımız, bunların ışığında değerlendirme, eleştiri ve önerilerde bulunduğumuz fikirlerimizi aktarmaya çalıştık.