ÜÇÜNCÜ BÖLÜM KURAMSAL ÇERÇEVE Klasik ekol ve pozitivist ekol olmak üzere kriminoloji alanına iki ana düşünce egemen olmuştur. Klasik ekol, 18 yy’da, pozitivist ekol ise 19. yy’da ortaya çıkmış ve modern kriminoloji bu iki düşünce okuluna yaslanmıştır. Bu ekollerden önce ise kriminolojiyle boş zamanları değerlendirmek amacıyla farklı meslek gruplarından insanlar ilgilenmektedir (Walsh ve Ellis, 2007, s. 54). Klasik ekol, Jeremy Bentham ve Cessaria Beccaria; pozitivist ekol ise Lombroso, Garafola ve Ferri gibi düşünürler tarafından temsil edilmektedir. Klasik ekol (İçli, 2007, s. 66) suç işlemede rasyonelliğin olduğunu iddia ederken pozitivist ekol, suç davranışında psikolojik, biyolojik ve sosyal etkenlerin önemini vurgulamaktadır. 18. yy’a kadar birçok fenomen dinsel ve ruhsal nedenlere bağlı olarak açıklanmış ve suç davranışında şeytanın etkisi aranmıştır. Aydınlanma dönemiyle birlikte özellikle dini dogmalar, yerini rasyonelliğe ve bilime bırakmış ve gelenekler ile din yerine hümanizm akımı ağırlık kazanmaya başlamıştır (Walsh ve Ellis, 2007, s. 54). 21. yüzyıl kriminolojisinde ise farklı araştırma bulgularına dayanan ve bilimsel kanıtlarla desteklenen araştırmalar sonucunda suç, biyolojik, psikolojik ve sosyolojik boyutlarıyla birlikte incelenmektedir. Suç, çok boyutlu ve karmaşık bir yapıya sahiptir. Çeşitli suçların olması, suça yönelik farklı bakış açılarının gelişmesine de neden olmuştur. Suça ilişkin yaklaşımların bazıları, bireyi doğuştan suçlu kabul etmekteyken bazı yaklaşımlarda ise suçun sosyolojik boyutuna değinilmiş ve suça neden olan etkenlerin toplumsal kaynakları üzerinde durulmuştur. Bu araştırmaları birbirinden farklı kılan temel unsur, suça ilişkin nedenlerin analiz edilirken bireyin psikolojik, biyolojik, sosyal ya da ekonomik boyutu gibi hangi özelliği ile dikkate alındığıdır. Bu başlık altında suçu açıklamaya çalışan belli başlı kuramlardan olan biyolojik, psikolojik ve sosyolojik kuramlar üzerinde durulmuş ve çalışmanın teorik çıkış noktası olan sembolik etkileşimciliğe yer verilmiştir. 63