koşullarından memnun oldukları, gecekonduda yaşayanların kentle bütünleşme, umut ve çabalarının devam ettiği ve bu nedenlere bağlı olarak kentleşmenin bir suçluluk sorunu yaratmadığı görüşü” hâkimdir. 1980’lerden sonra ise suç istatistiklerinin sınırlı olması kesin yargılara varmayı güçleştirmekte fakat sınırlı bu veriler dikkate alındığında suç oranının arttığı ve mala karşı işlenen suçların büyük şehirlerde yoğun olduğu görülmektedir (Gölbaşı, 2008, s. 177-212). Bu durum, kentlerde suç oranlarının daha fazla olduğu gerçeğine bizi götürmektedir. İkamet edilen mekân ile çocukların suça sürüklenmesinde anlamlı bir ilişki olduğu aşikârdır. Sosyo-ekonomik bakımdan alt düzeyde yer alan mahallelerde oturan çocuklar, hırsızlık, kap-kaç ya da gasp gibi suçlara daha fazla karışmakta ve daha yaygın olarak madde kullanmaktadır (Aladağ, 2016, s. 90). Bu durum, kırdan kente göç sonucu ailelerin, ekonomik yetersizlik bakımından gecekonduların olduğu mahallelere ya da düşük kiralı mahallelere yerleşmesi ve bu mahallelerdeki sosyal kontrolün az olmasıyla da ilişkili olabilir. Fakat kente göç eden bireyleri potansiyel suçlu olarak görmek de doğru değildir. Göç eden bu bireyler, kentte yeni dayanışma mekanizmaları oluşturarak hemşeri dernekleri kurmakta ya da bu derneklere üye olarak geldikleri coğrafi bölgeyi unutmadan bir kent kimliği oluşturmaya çalışmaktadır. Çocuğun suça sürüklenmesinde dikkate alınması gereken diğer bir etken ekonomik koşullardır. Yoksulluğun neden olduğu baskılar ve zengin-yoksul arasındaki toplumsal farklılık suça hizmet edici bir yapıyı açığa çıkarmaktadır (Dönmezer, 1994; Eyilik, 2012, s. 20, Bağış, 2019, s. 216). Yapılan bir araştırmaya göre tutuklu bulunan çocukların büyük çoğunluğunun ailesi, asgari geçim standardının altında gelire sahiptir (Avcı, 2008, s. 59). Çocuk işçiliği ile suç ilişkisinin araştırıldığı bir çalışmada ise çocukların suça sürüklenmesinde temel nedenin yoksulluktan ziyade olumsuz çevre koşullarının olduğu belirlenmiştir. Çocukların bağımlılık yapan maddeler kullanmalarından ve kıyafetlerinin pahalı olmasından dolayı çalışsalar bile ihtiyaçlarını karşılayamadıkları ve kısa sürede daha fazla getirisi olan hırsızlık ve gasp gibi suçlara yöneldikleri açığa çıkmıştır (Aladağ, 2016, s. 79). Yapılan bir diğer çalışmaya göre ise şüpheli çocukların %85’inin muhtelif hırsızlıktan gözaltına alındığı ve erkeklerin kız çocuklarından daha fazla hırsızlık suçu işlediği görülmektedir (erkeklerde oran %79 iken kız çocuklarında bu oran %9). (Bayındır, Özel ve Köksal, 2007, s. 101). Genelde yoksulluk, özelde ise aile yoksulluğu 45