  Çocuk adalet sistemi Pekin kuralları ile düzenlenirken, yargı mekanizması personelinin eğitimine yönelik uygulamalar planlanmalı ve kamuoyuna açıklanmalıdır. Hızla kentleşen yüzyılımızda çocuklar suç kavramına daha fazla maruz kalmaktadır. Bu nedenle, daha iyi bir gelecek hayal eden her ülke için çocuk suçluluğunun önlenmesi, kontrolü ve önlenmesi çocuk suçluluğu konusunda araştırılmalıdır. Birleşmiş Milletler (BM) Çocuk Hakları Sözleşmesi BM “Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi” (ÇHS) 20 Kasım 1989 tarihinde kabul edilmiştir. Çocukların cezai sorumluluğuna ve çocuklara verilebilecek cezai yaptırımlarla ilgili olarak ÇHS’nin 37. maddesinde “çocukların tutuklanmasının, özgürlüğünden alıkonulmasının ya da hürriyeti bağlayıcı bir cezaya çarptırılmasının ancak en son başvurulacak bir seçenek olarak düşünülmesi ve en kısa süre ile sınırlı tutulması” belirtmektedir. Ayrıca ÇHS’nin 40. maddesi “bir çocuk tarafından ceza kanunlarını ihlal edildiği takdirde sadece çocuklara özgü yargılama usullerinin ve tedbirlerin uygulanabilmesi için farklı yargılama makamlarının ve infaz kurumlarının oluşturulmasını” gerekli kılmaktadır. Bu maddeler uyarınca “çocuk ceza adalet sisteminin” düzenlenmesi büyük önem taşımaktadır. İdeal sistemde çocukların çıkarlarını ön planda tutarak çocukları zihinsel, bedensel ve psikolojik gelişimleri doğrultusunda kanunlarda suç sayılan eylemleri gerçekleştirmelerinin sorumlusu sayarak toplumsal düzeni koruyan ve çocukların toplumla tekrara bütünleşmesini sağlayan bir anlayışın hâkim olması gerekir. Bu amaçla yapılacak düzenlemelerin çocuklar tarafından işlendiği iddia edilen suçlara ilişkin; kovuşturma, soruşturma aşamalarında, tutuklama veya uygulanacak diğer emniyet tedbirlerinin tespitinde, yargılama sırasında, suçun sabit olması halinde verilecek cezanın tespitinde, cezanın infazı ve infazdan sonra denetimli serbestlik imkânlarından yararlanmaya ilişkin şartların tespitinde etkin bir biçimde uygulanması gerekmektedir (Doğan, 2010). Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinde yer alan hükümler, yargılama standartların yükseltilmesi uygulamalarında kendini göstermiş ve sonuçta iyileşmeler görülmüştür (Erükçü ve Akbaş, 2012). 20