COVID-19 ile birlikte bir dönem neredeyse durma noktasına gelen hastane sevkleri, aile görüşleri dikkate alındığında, sayıları yetersiz olan ve engellileri izole eden R Tipi hapishanelerin engellilerin sorunlarını çözmekten uzak olduğu söylenebilir. Engelli mahpusların temel sorunları, R Tipi gibi ayrıştırıcı kurumlar açmak yerine bütün hapishanelerin onların da ihtiyaçlarına göre tasarlanmasıyla çözülebilir. Erişilebilirlik Engelli bir mahpus infaz sürecinin başladığı andan itibaren sadece fiziki koşullardan dolayı bile doğrudan hak ihlallerine maruz kalır. Hapishaneye girdikleri andan itibaren engelli mahpuslar gerek girişteki arama süreçlerinde (X-ray cihazları, retina taraması, parmak izi okuyucu, üst araması), gerek ring aracı ile taşınmaları sırasında (bu araçların engelliler için dizayn edilmemiştir), gerekse hapishane içindeki uygulamalar nedeniyle ayrımcılığa uğramaktadır. Son dönemde engellilerin ihtiyaçlarına uygun mimari özelliklerle inşa edildiği söylenen hapishanelerde bununla kastedilen, yapıların çok katlı olmaması ve belli başlı koğuşların tekerlekli sandalye geçişine uygun hale getirilmesidir. Bu bakış açısı engelli mahpusların tekerlekli sandalye kullanan mahpuslardan, ihtiyaçlarının da yalnızca geniş geçişlerden ibaret sanıldığının bir göstergesidir. Engelli mahpusu münferit görme, yapısal sorunların çözülmemesine yol açmaktadır. Bu yüzden önceki yıllardaki erişilebilirliğe dair sorunların tamamı 2020 yılında da devam etmektedir. Pandemi ise bütün bu sorunları daha da katmanlılaştırmıştır. Engelli mahpusların diğer mahpuslara göre erişimlerinin daha kısıtlı olduğu kütüphane, spor salonu, atölye ve sohbet alanları gibi sosyalleşme hakları pandemide tamamen ortadan kalkmıştır. Yukarda da belirttiğimiz gibi pandemi nedeniyle değişen hiçbir uygulamada engellilere yönelik bir düzenlemeye gidilmemiştir. Örneğin açık görüşlerin kaldırılması ile birlikte telefon görüşmelerinin süresi uzatılmış, kapalı görüşler ise yapılmaya devam etmiştir. Görme veya işitme engelli ile hem görme hem işitme engelli mahpuslar bu iki iletişim yönteminden de faydalanamamıştır. Tek başına mektup, telefon veya kapalı görüş ile iletişim kurması mümkün olmayan engelli mahpuslar pandemi başladığından bu yana görüş haklarını da kullanamamıştır. Hapishanelerde engellilere yönelik çalışma imkânının ve erişilebilir atölyelerin olmaması, engelli aylığı alamayan mahpusları ekonomik olarak tamamen çaresiz bırakmaktadır. Çalışmak isteyen engelli mahpuslar kendilerine göre iş bulmakta zorlandıklarını, fiziksel olarak kendilerine uygun iş olsa dahi öncelikli olarak engelli olmayan mahpusların çalıştırıldığını ifade etmektedir. Atölye ve iş gibi sosyal haklar normalde de engelliler için erişmesi çok zor meselelerken COVID-19 ile birlikte bu durum tamamen imkânsızlaşmıştır. 66