Çevresel faktörler: Akran/arkadaş, okul, madde kullanımı, yoksulluk, kentleşme, göç, ikamet edilen mekân gibi faktörler bu başlık altında ayrı olarak değerlendirilmiştir. Akran/Arkadaş Etkisi: Dışarıdaki hayatla yoğun temasların yaşandığı ergenlik döneminde çocuk, ilk deneyimlerini genelde akran grubu içerisinde edinmektedir. Bu dönemde kendi kimliklerini yeniden inşa eden çocuklar, ebeveyn denetiminden uzaklaşmak istemekte ve arkadaş çevresine daha fazla önem atfetmektedir. Çocuklar, bir yandan arkadaş çevresinden gördükleri kabul ile özsaygısını kazanmaya çalışırken diğer yandan bu kendini ispatlama durumu çocuğu uyum davranışlarına yöneltebilmektedir. Suça sürüklenen akranlarının olduğu bir arkadaş çevresinde ise çocuk, suçlu davranışlar göstererek grupsal aidiyet kazanmak isteyebilmektedir. Akran suçluluğuna ilişkin yapılan bir araştırmada çocukların suçluluk düzeyleri ile akran suçluluğu arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Bu araştırmaya göre suça sürüklenmiş akranları bulunduğunu belirten çocukların %68,9’u suça sürüklenmiştir. Akran suçluluğu bildirmeyen çocuklarda ise bu oran %3,4’tür. (Paetsch ve Bertrand, 1997, s. 28). Arkadaş çevresinin, olumsuz davranışlara yönelmede etkili olduğu düşünülse de yapılan bir diğer araştırmada “çocukların üyesi olduğu arkadaş grubu içerisinde daha önce hüküm giymiş olanların oranı hüküm giymemiş olanlara göre daha az olduğu” bulunmuştur. Bu araştırmaya göre suça sürüklenen çocukların %38,9’u arkadaş çevresinde tutuklu ya da hükümlü birinin olduğunu belirtirken arkadaş çevresinde böyle birinin olmadığını söyleyenlerin oranı %61,1’dir (Avcı, 2008, s. 63). Burada suça sürüklenme ve “tutuklu”-“hükümlü” kavramlarının ayrımına vurgu yapılması önemlidir. Çünkü çocuk suça sürüklense de hakkında herhangi bir işlem yapılmamış ya da suç, adli mercilere yansımamış olabilir. Bir diğer çalışmada ise suç işlemede ailenin etkisinin, akran etkisinden daha az olduğu bulunmuştur. Bu çalışmaya göre suçu arkadaşlarıyla birlikte işleyenlerin oranı %81,6 iken aile bireyleriyle birlikte suça karışanların oranı %7’dir (Akduman, Akduman ve Cantürk, 2007, s. 158). Fakat burada aileye ilişkin genel bir etkiden 39