2018 nüfus sayım istatistiklerine göre Türkiye’de 82 milyon 3 bin 882 kişi yaşamaktadır. Nüfusun %23,4’ü, 0-14 yaş arası çocuklardan oluşurken 10-19 yaş arasındaki adolesan grubun oranı %15,6’dır (TÜİK, 2018). Türkiye’de çocuk sayısının nüfus içerisindeki payının fazla olması, suça sürüklenen çocuk sayısının fazla olacağı sonucunu paralelinde getirmese de bu durum daha fazla çocuğun suça sürüklenme riskine sahip olduğu anlamına gelmektedir. Suçluluğa ilişkin yapılan tüm tanımlamaların çocukları da kapsadığı fakat yetişkinlerden farklı olarak belirli bir yaş ile sınırlandırıldığını söylemek mümkündür. Ayrıca çocuk suçluluğunun sınırları ülkeden ülkeye farklılık göstermektedir. Örneğin Ceylan ve Yiğitalp’ın belirttiği üzere bazı Avrupa ülkelerinde ve ABD’de ebeveynlere itaatsizlik, sigara ve içki alma, toplum içinde sarhoşluk ve okuldan kaçma gibi davranışlar, çocuk suçluluğunun kapsamına girmektedir (2018, s. 230). Bu durumlar yetişkinler için suç sayılmadığı için suçluluğun belirlenmesinde yaşın da önemli bir faktör olduğunu söylemek mümkündür. Suçun ciddiyeti ve davranış şekillerini dikkate alan Leober ve Farrington, suç işleyen çocukları toplam üç kategoride değerlendirmiştir (2001, s. 7): 1. Ciddi suç işleyen çocuklar: Bu suçlar; cinayet, şiddet içerikli saldırılar, cinsel suçlar, önemli kundaklama olayları ve soygundur. 2. Ciddi olmayan suçları işleyen çocuklar: Cinayet, cinsel suçlar gibi ciddi olmayan suçlardır. Yangın çıkarma, hayvanlara eziyet gibi suçları içeren bu kategori, ciddi suçlar için bir geçiş basamağı olmaktadır. 3. Yıkıcı ya da bozucu davranışa sahip çocuklar: Suç işleme riski altında olan çocukları kapsamaktadır. Suça sürüklenmiş çocukların önemli bir oranı, bu davranışlarına çocukluk döneminde sahip olmaktadır. Agresif davranışlar, ufak çaplı hırsızlıklar, ebeveyne ya da otoriteye ciddi anlamdaki itaatsizlik, okuldan kaçma, sürekli yalan söyleme ya da madde kullanmak gibi davranışlara sahip olan çocuklarda, düşük akademik başarı, dikkat dağınıklığı ve öğrenme bozukluğu gibi problemlerin görülme olasılığı fazladır. Yıkıcı ya da bozucu davranışların gözükmesi çocukların sonraki süreçte toplumsal norm ve kurallara uymalarını zorlaştırmakta ve suçluluğa yönelten diğer faktörlerin 32